Het lijkt in de menselijke natuur te liggen om jezelf constant en gewillig op de proef te stellen. Of het nu in competitie met anderen is of simpelweg met jezelf en de wereld. Voor mij is de sportieve competitie met anderen niet zo belangrijk; ik vind het juist fijn om mijn eigen uitdagingen aan te gaan. Vooral tijdens het fietsen houd ik van lange tochten, en de RuhrAroundChallenge is waarschijnlijk een van de grootste uitdagingen die je in één dag in het Ruhrgebied kunt aangaan. Voor wedstrijdwielrenners is dit misschien gewoon weer een dag op kantoor, maar voor ons, de gemiddelde toerfietser, is deze tocht ongetwijfeld een heel bijzondere ervaring.

200 kilometer op één dag

De belangrijkste uitdaging heet de "Ruhr2NorthSeaChallenge" en, zoals de naam al doet vermoeden, beslaat deze ruim 300 kilometer van Duisburg in het Ruhrgebied naar Bensersiel aan de Noordzee. Deze tocht staat al jaren op mijn bucketlist. Helaas heb ik er op 15 juni 2019 geen tijd voor en moet ik deze droom dus opnieuw uitstellen. Maar omdat je altijd klein moet beginnen, heb ik besloten om dit jaar de kortere RuhrAroundChallenge aan te pakken. Overigens is er op 28 april ook nog de "OuterRuhrChallenge", die meer dan 100 kilometer lang is.

De RuhrAroundChallenge op 26 mei 2019

De eigenlijke tour vindt plaats in mei. Maar omdat ik met dit artikel ook een aantal van jullie wil motiveren om mee te gaan, ben ik eind maart, in overleg met de organisator, alvast op pad gegaan om de route te testen en mijn ervaringen met jullie te delen. Een groot voordeel: ik had perfect lenteweer – gewoonweg heerlijk. Een nadeel: ik heb de ervaring van de volledige groep gemist, wat natuurlijk een bijzonder belangrijk onderdeel van het evenement op 26 mei zal zijn. Desondanks, mijn conclusie alvast: ga mee! Het is een fantastische tour die je nooit zult vergeten.

Vroeg opstaan ​​is niet weggelegd voor mensen die van nature laat naar bed gaan.

Het is 7 uur 's ochtends en ik sta doodmoe voor de Schauinsland Arena in Duisburg. Naast de vermoeidheid voel ik ook een enorme onzekerheid of ik mezelf wel genoeg heb gepusht. Mijn Komoot-app geeft 190 kilometer aan op mijn to-dolijst, iets minder dan ik oorspronkelijk had verwacht. Maar er zit ook zo'n 850 meter hoogteverschil bij. Ik moet toegeven dat ik, zo vroeg in het seizoen, niet zeker wist of ik dat wel aankon, dus heb ik vandaag voor een e-bike gekozen. Met een accu van 1000 Wh geeft het display een actieradius van 255 kilometer aan in de Eco-modus – dat is misschien wel krap.

Ik pak mijn fiets en ga op pad, in eerste instantie zonder trapondersteuning om de accu te sparen. Ik ben van plan om 10 kilometer te fietsen. De route voert me langs het Wedau Water World, een ontspannen begin van de ochtend op dit uur. De eerste 10 kilometer zijn snel achter de rug en ik besluit om nog 10 kilometer zonder trapondersteuning te fietsen. Na wat stadsverkeer en een rondje door het charmante centrum van Mülheim-Saarn bereik ik eindelijk de Ruhr. Ik volg het voormalige jaagpad naar Kettwig, waar ik mezelf trakteer op een tweede ontbijt.

Via het Ruhrgebiedfietspad naar Witten

Vanaf nu fiets ik in de Eco-modus, altijd langs de Ruhr. Het is een ideale start van zo'n lange rit. Geen hoogteverschil, een prachtig landschap en je komt makkelijk in een goed ritme. Ik passeer Werden, de Baldeneysee en vervolgens de Ruhrweiden bij Steele. Ik merk dat mijn lichaam fit genoeg is en dat ik steeds meer plezier beleef aan het fietsen. Alleen af ​​en toe, na korte klimmetjes, word ik een beetje nerveus als de resterende actieradius even daalt. Maar op de vlakke stukken herstelt die zich altijd snel. In Bochum-Dahlhausen moet ik even de overstromingsroute nemen; door de recente regenval is het jaagpad overstroomd. In Hattingen steek ik de Ruhr over en een paar pedaalslagen later ben ik bij de Kemnadesee.

Groepsontbijt in Haus Kemnade

Voor de deelnemers aan de RuhrAroundChallenge wordt op 26 mei een stevig ontbijt geserveerd in Haus Kemnade. Daar kunt u zich oppeppen. Ik negeer de afslag, rijd langs het meer en kom al snel aan bij de Hardenstein-veerboot in Witten. Omdat deze in maart nog in winterstalling ligt, moet ik de noordelijke rondweg nemen. Het centrum van Witten is dan zeker geen fietsparadijs. Ik worstel me door het stadsverkeer en erger me aan de vele bouwplaatsen. Eindelijk bereik ik de Rheinischer Esel, die me rustig bergopwaarts richting Dortmund leidt. Spoorlijnen zijn gewoonweg ongelooflijk prettig voor fietsers (ik zal u in [link naar artikel] vertellen waarom en welke spoorlijnen er in de regio radrevier.ruhr liggen). mijn blogberichtIk merk dit kort na het einde van de route, wanneer ik weer in het verkeer terechtkom. Tijdens een snelle afdaling op een landweggetje scheurt een grote SUV rakelings langs mijn stuur, op slechts 2 cm afstand – een droom die uitkomt.

Rustpauze bij Phoenix Lake in Dortmund

Vanaf nu wordt het een stuk relaxter. In Dortmund-Hörde laad ik mijn batterijen weer op met een heerlijke lasagne en fiets ik vervolgens rond het Phoenixmeer. De kilometerteller geeft dezelfde afstand aan als de resterende afstand. Ik ben in een opperbeste stemming, ook al ben ik behoorlijk laat. De e-bike gaat gewoon niet zo snel als mijn trekkingfiets. De RuhrAroundChallenge voert me nu door het Emscherdal, langs het enorme Phoenix West-project, tot ik bij Signal Iduna Park aankom.

Op weg naar huis via de Industriële Erfgoedroute

De Zollern-kolenmijn is het volgende hoogtepunt op de route. Natuurlijk krijg ik maar een vluchtige blik op het "Kasteel van de Arbeid", maar ik vind het toch geweldig dat er zoveel industriële monumenten direct aan de route liggen. In Bochum word ik verrast door het werkelijk prachtige stuk langs de Grummer Bach, waarvan ik het bestaan ​​niet kende. Een jongetje op een kinderfietsje vraagt ​​me waar ik naartoe ga. Als ik antwoord Duisburg, krijg ik een verbaasde blik – precies de juiste motivatie voor het laatste derde deel van de rit. Want ik merk nu dat mijn spieren moe worden en mijn gewrichten bijna schreeuwen om rust. Bergop schakel ik graag over naar de toerstand.

Via de ertsspoorlijn naar Gelsenkirchen

Bergafwaarts via de Erts spoorlijn Ik maak goede vorderingen. Op het Erzbahnbude (een treinstation) begin ik me af te vragen waarom ik niet gewoon naar huis ga. Kray-Wanner-spoorweg Ik zou eigenlijk moeten stoppen. Maar ik ben vastbesloten om de RuhrAroundChallenge nu af te maken. Mijn ambitie en vastberadenheid om deze megatocht tot een goed einde te brengen, groeien. Een kort stukje langs het kanaal, en dan op naar het volgende voetbalstadion: de Veltins-Arena "auf Schalke". Bij het stadion krijg ik een vreemd gevoel, een verandering in mijn perceptie van afstanden. Normaal gesproken zou de route van hier naar Duisburg al een behoorlijke tocht zijn, maar na deze lange lus voelen de resterende kilometers aan als een laatste afkoeling. Een afkoeling in toermodus, dat wel; ik heb de eco-modus vaarwel gezegd.

De laatste hoogtepunten bij zonsondergang

De doorgang over het terrein van de UNESCO-werelderfgoed Zollverein Dit is weer een hoogtepunt. De cokesfabriek gloeit rood in de avondzon; dit zijn precies de momenten waarop ik besef waarom ik zo dol ben op fietsen.

In Essen kom ik de volgende tegen: Rijnlandse SpoorwegHet fantastische asfalt van de RS 1 voelt heerlijk aan op mijn achterwerk. Ik steek het Ruhrgebied over en na een korte rondrit door de stad rijd ik door een bosrijk gebied richting Duisburg. Mijn accu's hebben het goed volgehouden en ik trakteer mezelf op de turbomodus, vooral omdat het al pikdonker is voor de overgang naar wintertijd.

De magische laatste kilometer

Direct na het bosgebied volgt de laatste kilometer naar Wedau Water World. Ik heb het gehaald, denk ik bij mezelf. De euforie stroomt door me heen; een fantastische tocht ligt achter me. De laatste kilometer wordt een waar feest! dacht ik, totdat een ratelend en fluitend geluid van mijn achterwiel de euforie abrupt verbreekt. Ongelooflijk, een roestige schroef berooft me van de zalige ervaring van de laatste meters. Ik moet mijn fiets de laatste 950 meter duwen. Maar toch, ik heb zelden met zoveel trots mijn fiets geduwd. Op 26 mei worden alle deelnemers hier verwelkomd met een klein festival.

Doe het gewoon – de tour is echt leuk!

Ik kan alleen maar zeggen dat iedereen die van lange fietstochten houdt, zo'n uitdaging zou moeten aangaan. Ik ben ervan overtuigd dat veel mensen die zich nu afvragen of 190 kilometer op één dag haalbaar is, dit zonder problemen aankunnen. Ja, het zal af en toe pijn doen, maar het gevoel van voldoening aan het eind zal elke zweetdruppel doen vergeten. En voor degenen die dit jaar nog niet helemaal fit genoeg zijn, kun je altijd beginnen met onze Districtroutes Train hard en ga de uitdaging volgend jaar aan.

Update 2023: De RuhrAroundChallenge werd vervangen door de Ruhr Challenges, die starten bij de Jahrhunderthalle in Bochum, maar helaas zullen deze waarschijnlijk ook worden stopgezet. De inspanning die het organisatieteam hiervoor moet leveren is simpelweg te groot. Maar je kunt deze fantastische route natuurlijk nog steeds zelf fietsen. Ik kan het van harte aanbevelen; ik zal deze tocht zeker nooit vergeten!