Aan het einde van elk fietsseizoen doe ik graag iets bijzonders, iets onvergetelijks. De dagen worden korter, de nachten langer – ideaal voor een korte nachtrit door het verlichte Ruhrgebied. Deze tocht is ongetwijfeld niet voor iedereen weggelegd. Je moet een ervaren fietser zijn als je in het donker wilt gaan fietsen. Maar met de juiste uitrusting is zo'n rit ontzettend leuk en leer je de regio op een geheel nieuwe manier kennen.

Voorbereiding is bijzonder belangrijk.

De tocht moet niet te lang duren, want in het donker gaat het aanzienlijk langzamer. Zorg ervoor dat je voldoende tijd inplant voor fotostops , dus 30 kilometer is een goed uitgangspunt. Het is zeker makkelijker als je de route al kent. Dit geldt met name voor gevaarlijke gebieden, aangezien een nachtrit altijd gevaarlijker is dan een tocht overdag. Zelfs overdag kunnen paaltjes, scherpe randen en, in deze tijd van het jaar, natte bladeren problemen opleveren.

Het spreekt natuurlijk vanzelf dat de fiets voorzien moet zijn van verlichting en reflectoren, en dat elke fietser geschikte, reflecterende kleding moet dragen. Een gereedschapskit helpt je om problemen zelf te kunnen oplossen. Voor mij zit daar altijd een reservebinnenband bij. Bovendien fiets je natuurlijk veel comfortabeler met iemand anders of in een groep, dus vandaag fiets ik met mijn collega Pascal.

Vanuit Oberhausen de zonsondergang tegemoet

We vertrekken vanaf Westfield Centro en passeren snel de gasmeter van Oberhausen terwijl het nog licht is. Vervolgens rijden we door de woonwijk Grafenbusch richting kasteel Oberhausen.

De hemel boven Duisburg gloeit fel rood-oranje achter de bijzondere Slinky Springs to Fame-brug. Iedereen die zich plotseling realiseert dat hij of zij wel wat aan zijn of haar gewicht kan werken, vindt hier de perfecte plek. 😉

De fiets wordt vervolgens over de prachtige brug geduwd, aangezien fietsen hier helaas niet is toegestaan. De brug biedt uitzonderlijke perspectieven voor amateurfotografen.

Vanuit Oberhausen fietsen we de schemering in. Het wordt snel donker, maar de route is goed verlicht tot we bij de sluis van Oberhausen aankomen.

Duisternis verscherpt de zintuigen.

Bij de sluis steken we het kanaal over, en dan voelt het alsof we de beschaving achter ons laten. Het wordt donker, heel donker. In het hart van het Ruhrgebied verandert de tocht in een klein micro-avontuur. De lichtbundel van onze fietskoplampen wijst ons de weg, het kanaal loopt langs ons. Geluiden en geuren krijgen plotseling veel meer betekenis. We halen een vrachtschip in, dat we nauwelijks kunnen zien. Alleen het diepe gezoem van de scheepsmotor klinkt door de nacht. Pascal merkt dat de lucht heel anders ruikt dan normaal. We kennen de route allebei als onze broekzak, maar we ervaren hem op een totaal andere manier. Elk geritsel in de struiken, elk klotsen van de golven, gewoon elk geluid dat verloren gaat in de gebruikelijke zintuiglijke overdaad van het dagelijks leven, dringt diep in ons door.

Fietsen in het donker is ongelooflijk leuk. Je beleeft dingen die je overdag gewoon niet meemaakt. Bellen rinkelen in de verte; er komt iets aan. Het lijkt groot, dus we besluiten te stoppen. Dan, midden in de duisternis, rijdt er een paardenkoets (of iets anders?) langs ons over het kanaal. Zoals ik al zei, beleef je tijdens zo'n nachtrit compleet onverwachte dingen.

In 's werelds grootste binnenhaven

De lichten om ons heen lichten weer op als we het uitgestrekte havengebied van Duisburg bereiken. Een vrachtschip verlaat net het Rijn-Hernekanaal richting het Ruhrgebied en we glijden soepel over de dam tussen de twee scheepvaartroutes.

We fietsen even over het fietspad door het Ruhrgebied en passeren de laatste stuw voordat de Ruhr in de Rijn uitmondt. Onze bestemming is de binnenhaven, waar we hopen een paar mooie fotomomenten te vinden. Na de donkere eenzaamheid langs het kanaal is het stressvolle stadsverkeer plotseling bijna een schok. We fietsen over ruwe kinderkopjes richting de binnenhaven. Omdat de situatie daar constant verandert, moet je gewoon kijken wat je aandacht trekt. Idealiter kom je uiteindelijk bij de Schwanentorbrug uit.

Een uitgestrekt speelveld voor fotografen.

De binnenhaven van Duisburg biedt op elke hoek fantastische fotomogelijkheden , vooral na zonsondergang . We fietsen er rustig rond en stoppen regelmatig om een ​​nieuw tafereel vast te leggen. Iedereen met de juiste apparatuur kan hier gemakkelijk uren doorbrengen.

Maar zelfs met minimale apparatuur kun je tegenwoordig fantastische foto's maken. Je wilt immers niet per se een groot statief en meerdere lenzen meeslepen tijdens het fietsen. Alle foto's in deze blog zijn bijvoorbeeld gemaakt met een mobiele telefoon en zonder statief, terwijl we wel degelijk professionele camera's bij ons hadden. We staan ​​zelf versteld van wat deze kleine technologische wonderen tegenwoordig allemaal kunnen.

Een boeiend onderwerp: havenromantiek in Duisburg

De combinatie van uitzonderlijke architectuur, de romantische havenatmosfeer, moderne verlichting en een wonderbaarlijk heldere sterrenhemel zorgt ervoor dat we de tijd helemaal vergeten. Het kantoorcomplex van Five Boats mag natuurlijk niet ontbreken in dit verslag, maar er waren nog tal van andere fotomomenten. Uiteindelijk krijgen we het echter koud, zelfs met onze dikste jassen aan, en beseffen we dat we nog kilometers voor de boeg hebben. Dus laten we de binnenhaven achter ons en trappen we weer flink door.

's Nachts fietsen door de stad naar de verlichte containerhaven

We fietsen noordwaarts over een fietspad dat parallel aan de weg loopt. We steken de Ruhr opnieuw over en vervolgen onze weg over de dokken aan het einde van het Rijn-Hernekanaal. We werpen een snelle blik op de containerhaven en gaan dan op zoek naar de Blauwe Grot.

De Blauwe Grot – wie kent die nou niet?

In veel vakantiebestemmingen is een blauwe grot een van de belangrijkste attracties. De bekendste bevindt zich waarschijnlijk op het eiland Capri, maar er zijn ook bekende blauwe grotten in Kroatië, Griekenland en Malta. En in Duisburg? Jazeker, die is er ook. Alleen is hij een beetje anders dan de grotten die je misschien kent van de mediterrane eilanden. Het is een ietwat eigenzinnige lichtinstallatie op een voormalig scheepswerfterrein in de haven van Duisburg. En ik heb het sterke vermoeden dat zelfs de meeste inwoners van Duisburg de blauwe grot nog niet echt hebben opgemerkt...

Op het groene pad naar het landschapspark Duisburg-Nord

We fietsen over een fietspad naast de straat "Am Nordhafen" naar het beginpunt van de Groene Route . Hier is de oude spoorlijn nog niet zo goed ontwikkeld. Belangrijker nog, het is weer donker, echt pikdonker. Pascal en ik zijn het erover eens dat een lekke band nu een regelrechte ramp zou zijn. Maar na een paar pedaalslagen bereiken we alweer een pareltje van de straatkunst, absoluut de moeite waard. De graffiti in de tunnel wordt regelmatig overgespoten en bevat meestal werkelijk fantastische ontwerpen. Passend bij de Groene Route beeldt het kunstwerk momenteel een jungle uit, met slangen, grote katten en zelfs de kleine Mowgli.

Lichtkunst van topklasse in het landschapspark Duisburg-Nord.

We fietsen verder over het Groene Pad, dat nu is geasfalteerd. We naderen het absolute hoogtepunt van de tocht. Zelfs van een afstand zien we de kleurrijke lichtjes van het Landschapspark Duisburg-Nord aan de horizon. Het park is uitzonderlijk verlicht, vooral in het weekend; doordeweeks is het wat minder indrukwekkend. Het spreekt voor zich dat we hier een kleine omweg moeten maken. Het is vrijdagavond en het park is behoorlijk druk. Niet iedereen draagt ​​felle kleuren, dus het is essentieel om heel voorzichtig en natuurlijk langzaam te fietsen. Het Landschapspark is ook een paradijs voor fotografen, maar gezien de beperkte tijd besluiten we slechts een paar van de mooiste foto's te maken.

De kleurrijke rotorbladen maken er natuurlijk net zo goed deel van uit als de prachtig reflecterende bezinkingsbassins.

En omdat we tijdens deze tocht toch nog een kleine bergklim willen maken, klimmen we snel de paar meter omhoog naar de kleine afvalberg aan de noordkant, vanwaar we een perfect uitzicht hebben op de glimmende hoogovens van het landschapspark Duisburg-Nord.

Terug naar Oberhausen

Het wordt laat, dus we gaan naar huis. We fietsen over de voormalige spoorlijn, de Grüner Pfad, richting Oberhausen. Ook hier is het behoorlijk donker, maar dankzij het uitstekende asfalt schieten we goed op. Pascal en ik waren van plan om de arbeiderswijk Eisenheim en het Olga Park in onze route op te nemen. Maar ja, dat is er niet van gekomen. Eisenheim is 's avonds niet zo mooi als overdag, en het Olga Park was helaas te donker om de omweg aan te bevelen. Normaal gesproken biedt het Olga Park dit fantastische uitzicht dat al veel fotografen heeft aangetrokken:

Einde van de werkdag bij CentrO Oberhausen

Tot slot maken we nog een korte ereronde door Centro Oberhausen.

Nachtrit via radrevier.ruhr – conclusie

Pascal en ik zijn het erover eens: een nachtrit is een compleet nieuwe ervaring. Je leert een route op een totaal andere manier kennen en neemt indrukken op die overdag helaas verloren gaan in de overvloed aan beelden en geluiden. En zo'n ontspannen rit is iets heel anders dan na het werk in het donker rechtstreeks naar huis fietsen. De tocht is zeker niet voor iedereen, maar ervaren fietsers zullen het Ruhrgebied in een heel nieuw licht ontdekken tijdens een nachtrit. Dus, kortom... GPX-Spoor Download het en pak dan je fiets!