Vandaag ga ik eindelijk weer eens op een mountainbiketocht. Mijn bestemming is het goed onderhouden en volledig legale pad over de afvalberg van Hoheward. De crosscountryroute, die nu aan zijn derde seizoen toe is, is met 6,36 kilometer kort en kent een hoogteverschil van ongeveer 140 meter, maar is wel behoorlijk uitdagend.

Om op te warmen begin ik de rondleiding eerst op de UNESCO Werelderfgoed Zollverein In Essen. Daar zijn genoeg parkeerplaatsen en ik rijd op mijn gemak langs de spoorlijn, langs de legendarische Erzbahnbude (een voormalig spoorwegcafé), over de Grimberger Sichel (een smal pad), naar de Zeche Ewald-kolenmijn in Herten. In iets minder dan een uur zijn mijn spieren perfect opgewarmd.

Legale mountainbikeroute op de afvalberg van Hoheward

Aan de voet van de slakkenberg bereidt een informatiebord mountainbikers voor op de tocht. Het pad is exclusief voor mountainbikers; voetgangers mogen hen niet hinderen. Bovendien is de route eenrichtingsverkeer, zodat je onbezorgd van de afdalingen kunt genieten. Een overzichtskaart helpt bij de oriëntatie.
De route zou volledig bewegwijzerd moeten zijn. Helaas verzetten sommige fietstegenstanders zich hiertegen met aanzienlijk vandalisme. Borden worden verwijderd, in extreme gevallen zelfs gedemonteerd en verkeerd geplaatst, waardoor fietsers die de omgeving niet kennen gemakkelijk in het tegemoetkomende verkeer terecht kunnen komen. Gelukkig zorgen de vrijwilligers van RC Buer/Westerholt 1982 eV voor het onderhoud van de route en het snel corrigeren van de kwaadwillige en gevaarlijke acties van een paar koppige individuen.

Het begin: volledig ontspannen

Ik neem nog een flinke slok uit mijn waterfles, spring op mijn fiets en begin aan het pad. Het begint rustig vlak bij de parkeerplaats. Dan komt de eerste helling omhoog naar het volgende platform. De afvalberg van Hoheward heeft veel terrasvormige, cirkelvormige paden en het pad loopt tussen deze terrassen door – soms bergop, soms bergaf. De kruispunten met andere paden zijn altijd zo ontworpen dat fietsers ze geleidelijk naderen en zo conflicten vermijden. Borden geven aan dat voetgangers niet op dit pad zijn toegestaan ​​en andere routes moeten gebruiken.

Zijn er geen hoogteverschillen in het Ruhrgebied?

Na de eerste helling buigt het pad naar links af naar een van deze terrassen. Een korte adempauze, want de volgende helling, aanzienlijk steiler en bezaaid met stenen, volgt al snel. Ik weet zeker dat mountainbikers die niet bekend zijn met het gebied, op dit punt verrast zullen zijn door de hoeveelheid hoogteverschil die verborgen ligt in het Ruhrgebied. Ik moet toegeven dat ik fitter ben geweest en dat mijn ademhaling zwaarder wordt. Gelukkig volgt er een langer, bijna vlak stuk. Een prachtig singletrack met een paar mooie bochten!

Plezier in de bochten bergafwaarts

Na een korte klim begint de eerste afdaling. De opwinding van het fietsen neemt toe en de euforie wordt intenser. Natuurlijk moet elke gewonnen meter hoogteverschil direct weer worden overbrugd. Je wint snel weer hoogte en bereikt een terras dat aanvankelijk vlak en heel geleidelijk rond de Hoheward-afvalberg loopt. Perfect om even op adem te komen. Want wat volgt is waarschijnlijk het meest uitdagende gedeelte: een snelle afdaling met diverse bochten en kleine sprongen. Wauw – ik ben helemaal in de wolken!

Beleef een topervaring met panoramische uitzichten

De route loopt verder vrij onopvallend langs de slakkenberg. Herinneringen aan de kronkelende wegen die ik net heb afgelegd, overspoelen me. Omdat we weer vrij laag zitten, volgt er nu een langere klim naar het plateau. De laatste meters moet ik over asfalt rijden, maar ik kan nu al genieten van het fantastische panorama over het centrale Ruhrgebied.

Eenmaal op het hoogste punt aangekomen, neem ik een flinke slok uit mijn fles. Een foto op de top mag natuurlijk niet ontbreken tijdens een bergtocht.

Bergafwaarts door het bergbos.

Vanaf hier gaat het alleen maar bergafwaarts. Een prachtig, makkelijk te berijden pad leidt me naar beneden, mijn tempo gaat omhoog en een paar kleine sprongetjes toveren een brede glimlach op mijn gezicht. Na het oversteken van de weg (let op: sommige fietsers testen hier graag hun persoonlijke snelheidslimiet op het asfalt!), wordt het weer wat uitdagender. Ik bereik de boomgrens en rijd de laatste meters van de afdaling over een fantastisch pad door het bos. Eindelijk kom ik op een fiets- en wandelpad dat me terugbrengt naar mijn startpunt.

Ik trakteer mezelf op een tweede ritje naar boven op de Hoheward-bergtop, want het wordt met elke rit leuker. Gelukkig staat er beneden een ijscowagen voor de perfecte verfrissing. Daarna is het een ontspannen rit terug naar Zollverein. Tijdens de rustige rit dwalen mijn gedachten steeds weer af naar het kronkelende paradijs van de Hoheward, en ik ben in gedachten al mijn volgende rit aan het plannen.