Het idee van een fietstocht is altijd zo idyllisch: fietsen tussen weelderige groene velden, de wind in je haren, de geur van bloemen in de lucht… Net als zoveel anderen herontdek ik dit jaar het fietsen en de idyllische charme van een fietstocht. Maar wat niemand een "beginner" zoals ik van tevoren vertelt: je kuiten zullen het zwaar te verduren krijgen. Voor velen geldt dit gezegde pas vanaf 70 kilometer, maar ik begin al na 30 kilometer te zweten. Zoals met zoveel dingen geldt dus: oefening baart kunst! Helm op en op het zadel!

Ontdekkingen buiten de gebaande paden

Ik was erg blij toen mijn collega Pascal me uitnodigde om met hem mee te gaan op een nieuwe ontdekkingstour Op naar de start! Voor wie ze nog niet kent: de Discovery Tours zijn fietstochten in het Ruhrgebied die buiten de gebaande paden plaatsvinden. Onze tocht is ongeveer 40 kilometer lang – de perfecte lengte voor een dagtocht voor beginners zoals ik, of een snelle rit na het werk voor meer ervaren fietsers. Ondanks mijn vrees dat mijn collega me achter zich zal laten, kijk ik erg uit naar de tocht.

Van dichtbij met kalfjes en schapen

We parkeren bij de Auesee in Wesel Feldmark, pakken onze fietsen uit, smeren ons goed in met zonnebrandcrème en gaan op pad. We volgen het pad rond het meer, in de hoop een glimp van het water op te vangen. Na een korte tijd worden we beloond met een fantastisch uitzicht op de Auesee. Omdat we nog maar een paar kilometer hebben gefietst, is het nog geen tijd voor een pauze, dus stoppen we even om van het idyllische landschap te genieten. Daarna fietsen we verder richting de Rijn en langs de Rijndijk naar Bislich, het "dorp op de dijk". De eerste kilometers gaan als een trein en ik heb het gevoel dat ik zo nog honderden kilometers zou kunnen fietsen. Ah, wat prachtig! We zien veel dieren: ooievaars in de lucht, kalfjes en blaterende schapen in de Rijnweiden. Ik probeer contact te maken met onze dierlijke metgezellen, maar het weelderige groene gras is natuurlijk veel interessanter. Desondanks zijn we het er allebei over eens dat het hier aan de Rijn werkelijk prachtig is.

De drukte van het Ruhrgebied versus een automaat met verse melk.

Aangekomen in het dorp Bislich ontdekken we een dorpsmuseum. We willen echter verder genieten van onze fietstocht in de zon en fietsen richting het Diersfordter bos en Hamminkeln. We hebben nu ongeveer 15 kilometer gefietst en ik moet zeggen: ik voel me fantastisch en ben echt trots dat ik het zo goed volhoud.

Ver verwijderd van de dagelijkse stress en de drukte van het Ruhrgebied, rijden we langs een automaat met verse melk rechtstreeks van de boer en een bord dat verse honing van de imker belooft, 200 meter verderop. Omgeven door velden en weilanden, is het verbazingwekkend dat we ons op een steenworp afstand bevinden van het hectische hart van het Ruhrgebied.

Nee, dit is niet Zuid-Tirol!

Een paar honderd meter verderop merkt Pascal op dat er aan de linkerkant een steengroevemeer zou moeten zijn, en kort daarna zien we een pad ernaartoe, dat we natuurlijk inslaan. Een snelle blik en wauw, we zijn dolenthousiast! We hebben allebei zelden zo'n helder, stralend blauw meer met kristalhelder water gezien. Echt een gelukje, want vanaf de onverharde weg wordt het uitzicht op het meer grotendeels belemmerd door struiken.

De geur van rozen en boomgaarden

Na een kort moment van bewondering vervolgen we onze weg, maar we komen niet ver, want een paar minuten later wordt onze neus plotseling gevuld met een heerlijke rozengeur.

We stoppen weer, volkomen verbijsterd: een enorme boomgaard, compleet met rozentuin, ligt voor ons. Bezoekers worden van harte uitgenodigd om door de boomgaarden van de familie Clostermann op boerderij Neuhollandshof te wandelen. Natuurlijk laten we die kans niet aan ons voorbijgaan. Helaas is het boerderijcafé in juli en augustus gesloten vanwege de zomervakantie, wat jammer is voor ons. Overweldigd door de levendige kleuren van de rozen en de idyllische omgeving van de boomgaard, stappen we weer op onze fietsen. Want dit is tenslotte fietsen.

De koele schaduw van het Diersfordt-bos.

Na een aantal verrassend mooie grindgroevemeren te zijn gepasseerd, betreden we nu het Diersfordt-bos. In de verkoelende schaduw van de bomen komen we eindelijk wat verder. Een kort stukje fietsen we over een apart fietspad langs een landweg, tot we linksaf slaan richting "Schwarzes Wasser" (Zwart Water). Als we het diepe bos inrijden, wordt het wegdek wat hobbeliger. Omdat het wegdek tot nu toe in zeer goede staat was, is dit echter geen probleem en fietsen we gewoon wat voorzichtiger. Rond "Schwarzes Wasser" wordt het pad op sommige plaatsen wat zanderig. Echt jammer, maar het uitzicht op het kleine, werkelijk zwarte meer midden in het diepe bos maakt de inspanning meer dan de moeite waard!

Ik zit zo vol, ik wil niets meer... oh, taart!

Na het koele bos verlaten te hebben, zijn we blij weer op het asfalt te zijn en zetten we flink door richting Hamminkeln. Hier nemen we een welverdiende pauze, genieten we van een welverdiend stuk taart op een terrasje van een bakker en laden we onze batterijen weer op. Met alle omwegen hebben we al meer dan 30 kilometer afgelegd en ik begin het in mijn benen te voelen (Pascal kan hier alleen maar om lachen). Zodra de taart op is, gaan we weer verder, trouw aan het motto "Geen genade voor de kuiten".

(Ontspannen) eindsprint langs het Issel

Dus ik denk: "Kom op, eindsprint!", maar besef dat ik wat gas terug moet nemen. We verlaten Hamminkeln en rijden richting de Issel, die we een tijdje volgen (helaas op afstand). Jammer genoeg volgt de route nu even een landweggetje. Er komen echter maar weinig auto's langs en het omringende landschap is erg mooi, dus het valt mee.

Eindelijk steken we de Issel over via een bruggetje. Mijn collega roept me toe: "Kom op, laten we er nog even flink de eindsprint in gooien!" en ik denk bij mezelf: "O nee, nu pas?" Terwijl Pascal rustig naast me fietst, schijnbaar maar eens in de vijf minuten even lichtjes trappend, moet ik echt hard werken. En dan zien we ineens een reekalfje vlak naast ons in het veld staan. Het zijn momenten zoals deze die het fietsen de moeite waard maken! We fietsen terug naar Wesel Feldmark, waar we geparkeerd hadden, door velden en kleine bosjes, genietend van een ontspannen rit (althans voor Pascal).

Mijn conclusie over mijn ontdekkingsreis: ik ben er ontzettend trots op!

Uiteindelijk hebben we maar liefst 48 kilometer afgelegd met een gemiddelde snelheid van 17,5 km/u! Ik ben er ontzettend trots op. Het idee van de fietstocht was niet het enige idyllische eraan. Ondanks een knalrood gezicht en zere benen vond ik de tocht gewoonweg fantastisch. Ten eerste vanwege de lengte, zonder grote beklimmingen, grotendeels off-road en met een goede wegdekconditie. Ten tweede omdat het letterlijk een ontdekkingstocht was. We hadden niet zoveel idyllische landschappen verwacht, zoveel verrassende en ongelooflijk mooie plekjes. Met een of twee pauzes om van deze plekken te genieten, is de tocht perfect voor "beginners" zoals ik. Dus rest mij alleen nog te zeggen: Pak je fiets, het is de moeite waard! Je vindt meer geweldige tips voor de regio Wesel in Ronja's blogpost. "Een beetje zoals een korte pauze – Onderweg langs de groene rand van het Ruhrgebied" – kom gerust langs!

Een artikel van Livia Zillich, die van februari tot juni 2020 stage liep bij het team Ruhr Tourism Active.